Ik ga nooit naar de bioscoop. Ondoenlijk en ondraaglijk. Oorzaak: overgevoelig voor bepaalde geluiden, met name eetgeluiden. Nu blijkt het beestje een naam te hebben. (Facebook)vrienden wijzen me er fijntjes op: misofonie. Valt onder de noemer angststoornissen. Hoppa, in the pocket! En ik ben niet de enige, zo blijkt.

Misofonie betekent letterlijk ‘haat van geluid’. Kenmerkend is dat specifieke geluiden bij mensen met misofonie hevige negatieve gevoelens zoals extreme woede, haat of afschuw opwekken. Als rasechte misofonielijder kan ik dit beamen. Als klein meisje al zat ik met mijn vingers in mijn oren aan tafel, omdat mijn vader zich de maaltijd hoorbaar liet smaken.

Appels en chips en zo zijn, zo weten mijn kinderen, verboden terrein binnen hoorafstand. Ik ontplof wanneer anders. Boodschappen doen is ook zoiets. Iedereen, maar dan ook iedereen bevingert verpakkingen. De een wat luidruchtiger dan de ander, maar altijd kraakt er wel iets. Of fluit er iemand bij overdaad aan goede zin.
Dood moeten ze.

Bakken popcorn, zakken chips en rollen snoep
Goed, de bioscoop heb ik lang geleden afgezworen. Mijn laatste wapenfeit was een paar jaar geleden. Met zoonlief naar de film Ted, in een vlaag van verstandsverbijstering. Over deze filmkeuze kan je twisten, maar daar wil ik het nu even niet over hebben. Ik was best wel een beetje trots op mezelf. Dat duurde niet zo heel lang.

De zaal vulde zich snel. Bakken popcorn, zakken chips en rollen snoep in één defilé. Dat had ik pas ná de pauze ingecalculeerd. Paniek. Geen pauze, zo meldde mijn zoon. Dat was vooroorlogs. Aan de andere kant naast mij nestelde zich een jongeman met een puntzak snoep. En serieus, zijn meest favoriete snoepje zat in de punt. Een hele snoepzak lang. Ted heb ik niet gezien. Gelukkig schijn ik er niet veel aan gemist te hebben.

Rust in de zaal
Steeds meer mensen die weten van mijn idioterie, wijzen mij op het Chassé Cinema. Daar zou in de zaal niet gegeten worden. Ik ben mijn licht op gaan steken en sprak met Paul Bink van Chassé Cinema. “Wat wij nastreven, is rust in de zaal. We proberen alle bijgeluiden zoveel mogelijk te beperken, zodat iedereen zich volledig kan richten op de film. Het is overigens niet zo dat eten verboden is. Maar wij verkopen geen zakken chips, wel chips in een koker.”

“Willen we nieuwe producten in ons assortiment, dan wordt de productie van eventuele bijgeluiden zeker meegenomen in onze overwegingen. Maar geluid is nooit 100% te voorkomen. Er zijn mensen die zakken chips meenemen en die tijdens de film nuttigen. Maar dat gebeurt niet vaak. En over het algemeen hebben wij een ouder publiek. Zij geven het wel aan als ze ergens last van hebben.”

Speciale voorstellingen?
“Misofonie heb ik nog nooit van gehoord. Als het zo is dat toch wel een behoorlijk aantal mensen de bioscoop mijden vanwege de eetgeluiden, dan zouden we voor de toekomst kunnen overwegen om daar speciale voorstellingen voor te plannen. Maar dat is een gedachte,” zo zegt Paul Bink.

Ik zeg: doen! Paul wees me nog op het bestaan van De Filmclub. Een abonnement geeft recht op zeven films per seizoen. Iedere maand (van oktober t/m april) is er een film op donderdag-, vrijdag- of woensdagochtend. Dat betekent over het algemeen vrijwaring van jong publiek. En dus van eetgeluiden. Hoezee!

Previous post

Wordt dit het nieuwe jasje van het oude Rabobank gebouw?

Next post

FC Eindhoven - NAC: Louis Overbeeke gaf in 1955 het goede voorbeeld

The Author

Renske Schut

Renske Schut

Renske Schut is tekstschrijver│fotograaf in het Bredase. Na vele omzwervingen keerde ze terug naar ‘haar’ stad en streek neer in Booming Belcrum. Naast haar werk in het bedrijfsleven, vindt ze het heerlijk om haar voorliefde voor human interest, ‘de straat’ en cultuur te kunnen delen.