Jarenlang stonden ze daar, gebroederlijk naast elkaar. Twee enorme, grijze kolossen als symbool voor industrieel Breda. Ze hoorden erbij.

Soms heeft een stad dat. Architectuur die eigenlijk te lelijk voor woorden is, maar die door zijn jarenlange aanwezigheid toch een beetje onmisbaar is geworden. Toch zullen er weinig tranen zijn gelaten om de sloop van de CSM-torens.

Beeldbepalend waren ze wel degelijk. En geurbepalend ook. Die rauwe industrie, midden in de stad, dichtbij het station. Voor bezoekers bijna niet te missen. Bredanaars herinneren zich nog de specifieke lucht.

De sloophamer
Maar toen moesten de silo’s van de Centrale Suiker Maatschappij toch wijken. En wat wilden we anders? Herbestemmen? Het had gekund, er zijn meerdere voorbeelden van omgebouwde silo’s. Zoals die in Halfweg, tussen Amsterdam en Haarlem. In Breda gingen ze toch maar tegen de vlakte.

Kiosk
Eenzelfde lot wacht de veelbesproken tegeltjeskiosken op station Breda. Het werk van beeldend kunstenaar Peter Struycken past niet in de nieuwe OV-terminal. Net als de oude onderdoorgang van centrum naar Belcrum. Dat ook al in het herkenbare tegeltjespatroon was uitgevoerd.

Gered
Maar wacht! Onlangs was daar het nieuws dat de kiosken toch behouden blijven. Ze vertegenwoordigen voor meerdere mensen een bepaalde nostalgische waarde zo (b)lijkt. Eerder maakte bijvoorbeeld D66 zich nog hard voor behoud. Het heeft er nu alle schijn van dat Breda zijn eigen versie van de Haagse ‘snoeptrommel’ krijgt. You either love it or hate it.

Previous post

Carnaval deel 2: het toetje

Next post

10 vragen die jouw Breda-kennis op de proef stellen

The Author

Bouke Tuit

Bouke Tuit

Bouke's roots liggen in de Achterhoek. Het land van høken, Normaal en de Zwarte Cross. Maar als import-Bredanaar houdt hij van de stad alsof hij er geboren is. Al dertien jaar lang ontdekt hij iedere straat, steeg, buurt en menig kroeg. Bouke is bedenker en oprichter van stadsblog InBreda.